History (8)
Our relatives are a part of our lives only in this birth. There is nothing permanent about such connections. But there are some connections we must be proud of, as for example our association with acharyas. Kooratazhvar's love for his acharya, Ramanuja, was well known. Yet he wept because he was not a blood relative of Ramanuja, an advantage enjoyed by Mudaliandan, Ramanuja's nephew.
Immense love for Ramanuja was also demonstrated by Kidambi Achan, said Akkarakkani Srinidhi. There were attempts to poison Ramanuja and Tirukkoshtiyur Nambi was anxious that no harm should befall Ramanuja. One hot summer day, he approached Ramanuja on the banks of Cauvery. When one meets an acharya, he should fall at the acharya's feet and get up only when he is asked to. So Ramanuja fell at Tirukkoshtiyur Nambi's feet. In summer, the sands on the banks of the Cauvery will scorch one's skin. Yet Nambi observed silence. Ramanuja, as was the custom, did not get up, for he was not asked to rise by Nambi. Along with Ramanuja were his disciples. None was willing to risk Nambi's anger by requesting him to allow Ramanuja to get up. But Kidambi Achan could not bear to see Ramanuja's skin being scorched by the sands. So he said to Ramanuja, “Will anyone put a garland of fragrant flowers on the sand? “ Saying so, he tried to lift Ramanuja up. This was what Nambi was looking for in Ramanuja's disciples.
He who put Ramanuja's welfare above everything else would be the proper one to cook for Ramanuja. He would make sure that there was no danger to Ramanuja. So Nambi decided that Kidambi Achan, a great scholar, should be Ramanuja's cook. Kidambi Achan did not bother whether his act and words would be seen as impertinence by Nambi. He had only one concern- Ramanuja's welfare. Such should be the concern of a devotee for his preceptor. For Kidambi Achan, the appointment as Ramanuja's cook was a great honour for him. A disciple will never see any help rendered to his preceptor as beneath his dignity.
Vedanta Desika says the southern direction itself is fortunate, because Andal was born in a southern part of Tamil Nadu. Lord Ranganatha Himself wanted to marry Andal. The Lord of Srirangam faces the south, and it is believed that He does so because He wants to face Lanka, which was Vibhishana's kingdom. But it is perhaps to see Andal that He is facing South. Andal's love for the Lord was such that the Lord preferred to wear garlands She had already worn.
The Gopikas had so much love for Krishna that instead of calling out that they were selling butter and clarified butter, they called “Would you like to buy Krishna? Anyone interested in buying Damodara?” They could not even keep in mind what they were selling because there was no place in their minds for anything but Krishna. Likewise, Andal had Her mind focused on the Lord. Her verses are the essence of the Vedas. She tells us through Her Tiruppavai what we should do and what we should not do, said Srimathi Perundevi.
Andal describes the five forms of the Lord — Para, Vyuha, Vibhava, Antaryami and Archa. She indicates how we must worship in temples. By waking up the guards in Krishna' palace, She shows us that we too must first salute the Dwarapalakas in a temple, before we offer worship to the Lord.
Periazhvar had sung of the Lord, putting himself in the position of mother to the Lord. Andal too, like Her father Periazhvar, is cryptical when it comes to talking of Krishna's birth. Periazhvar had feared that evil eyes would be cast on the Lord and had sung verses to ward off evil eyes. Talking of Krishna's birth, Andal says He was born the son of one lady and brought up as the son of another, but doesn't mention their names. She imagines Herself as being present when Krishna is born, and like Her father She is concerned for His safety. What if She reveals details about Krishna, and these get to the ears of Kamsa? So She refrains from giving details about His birth star, or about where He grew up. Andal must have picked up this motherly concern from Her father Periazhvar, which is why She forgets that the Krishna avatara ended long ago.
Pagalpaththu, Erapaththu celebrations throw open the Swarga Vaasal
The Srirangam temple is famous in the annals of India's religion, art, architecture, spirituality and literature. It is a festival-rich temple and the Vaikunta Ekadasi is the most important of them. Also known as Paramapada Ekadasi, Adhyayanotsava and, Swargavaasal, the festival is spread over 20 days, beginning with the waxing moon date of Margazhi or Margasirsa month (December-January). The origin of the festival is traced to Thirumangai Azhwar (9 century A.D.) It was the Azhwar who arranged for the utsava vigraha of Nammazhwar to be brought to Srirangam from Azhwar Thirunagari, and the Thiruvaimozhi (One Thousand hymns by Nammazhwar) recited for ten days before Namperumal. Later Nathamuni, first Srivaishnava acharya, made elaborate arrangements for such recitation during the Ekadasi period. When Ramanujar became the pontiff and took charge of the temple's administration, the recitation period was extended to 20 days, so that the rest of the hymns in the Nalayira Divya Prabandham could also be recited. .
The Vaikunta Ekadasi festival begins with the recitation of Thirumangai Azhwar's pasurams, ‘Thirunedunthandakam'. Every day, Namperumal is taken to the Arjuna Mandapam in Simha Gati (Leonine Walk). The Azhwars and Acharyas are also brought here from their respective shrines. The Thulukka Nachchiar Sannidhi (The Muslim Princess who became a devotee of Ranganathar) is in the Arjuna Mandapam. Betel leaves and nuts are sent to the Lord from Nachchiar shrine. The Araiyars present the hymns during day time. Hence these ten days are known as Pagalpaththu. Each day will have a special presentation. On the tenth day, the Lord takes the form of Mohini. Dressed in white silk, with the tresses long and ornamented, the Lord in Mohini Alankaram is a great attraction for devotees from all over the world.
On Ekadasi day, the Lord issues forth quite early in the morning (around 4 A.M.). He is decked with jewelled armour which is veiled by a muslin shawl. His garland has tiny parrots, a marvellous art of the garland makers of Srirangam. He is adorned with the Pandiyan Kondai. The Bhattar Swami is brought in with temple honours. At once, the Arya Bhatal doors are banged shut. Then the Araiyar recites the first verse of Nammazhwar's Tiruvaimozhi.
Namperumal leaves the sanctum and comes down the Karpura steps and turns west. This pradakshina is known as Rajamahendran circle. Here, the verses of Pillai Perumal Iyengar are recited. And finally, Namperumal's procession reaches the Paramapada Vaasal and its doors are flung open! Year after year, at the scheduled time, Ranganathar helps us cross this door. Issuing out of the door, the Lord moves to the Thousand Pillared Mandapam and ascends the Tirumamani Mandapam. Just as he had held court in the Arjuna Mandapam for ten days, from now onwards, he will be in this mandapa at night and listen to Thiruvaimozhi along with the Azhewrs and the Acharyas. Well, he is rightly called Kaveri theera rasika!
The Moolavar of Ranganathar is adorned with an armour of pearls on Vaikunta Ekadasi day. The Handsome Bridegroom (Azhagiya Manavalan) is All-Beautiful, a Divya Mangala Vigraha. Salutations to the Lord who never fails the devotee!
The life of Sri Ramanujar, great philosopher of Srivaishnavism, testifies to Lord Ranganathar's love and compassion to his devotees. What once housed a mandapam was later converted in to the shrine dedicated to Sri Ramanujar. Legend has it that the holy remains of Sri Ramanujar is being preserved here with periodical atoning of ‘kumkumapoo' and ‘patchaikarpuram'. The ritual is performed in the Tamil months of Chithrai and Ayippasi every year and lasts for about six hours.
The fact that neither oil (thailakappu) nor water is used for the religious rituals of the idol indicates that only Sri Ramanujar's holy remains is being preserved at the sanctum sanctorum. Sri Ramanujar is in the ‘artha padmasanam' posture, keeping the right leg on the left leg. The left hand is on the right leg and the right hand is in the ‘gnana mudra' form.
Sri Ramanujar in his Sriranga Gadhyam, establishes that Srirangam is the right place on earth for the people to get salvation (Booloka Vaikuntam). Legend has it that Sri Ramanujar, during ‘Panguni Uthiram', had obtained the divine sanction for ‘moksham' or liberation from Lord Ranganathar. As the boon would be effective only after his demise, Sri Ramanujar politely asked Lord Ranganathar to show him the place where he should stay and spend the rest of his life till his death, Lord Ranganathar advised him to stay at Srirangam itself. The Acharya also composed two other Gadhyams, Saranagathi Gadhyam and Vaikunta Gadhyam.
Sri Ramanujar took every care to ensure proper maintenance of Srirangam temple. It was this great religious leader who established the rituals being followed in Srirangam and all other Srivaishnavite temples. He used to visit the store room and ensure its hygienic maintenance.
An ancient scripture lost to time, revived by curiosity and kept alive by genealogy — is the one line story behind the Araiyars. They are a sect dedicated to the coalescence of literature with music, expression and commentary.
Today the Araiyar community, whose population has steadily dwindled over the centuries, can be found at just three places in the state: Srirangam (Tiruchi), Srivilliputhur and Tirunagari. In Srirangam, the community once occupied an entire quadrangle called Senthamizh Paaduvan Veedhi (Classical Tamil Singers' Street) of the present day agraharam (Brahmin settlement). Today there are just two families left. Meet the survivors of time.
“The word araiyar in Tamil means arasan (king). Araiyars are hence also known as paatuku thalaivar (kings of song),” says Araiyar Lakshminarayanan, the head of one of the Araiyar families in Srirangam. Giving a brief on the history of this tradition, this former Deputy General Manager of BHEL says the lost 4,000 verses of the Dhivya Prabandham (written by Vaishnavite saints) were revived by a person called Naadhamunigal.
“To ensure that it was never lost again, he set the verses to a tune called Devaganam (music of the lords), choreographed it with relevant abinayams (expressions) and taught it to his two nephews, who became the very first Araiyars.”
Descendants of Naadhamunigal, the Araiyar community has since then been performing the ritualistic Araiyar Sevai on select festivals at Vaishnavite temples. The ancient scripture, inscribed on olai chuvadis (palm leaf manuscripts) has been handed down through the generations, along with a unique costume. “Only two copies of this palm leaf script exist now in Srirangam and it is in the Nagari script (Tamil combined with Sanskrit),” says Araiyar Srirangachari, who is practicing agriculture. The olai chuvadi is hand preserved with a concoction made of coal powder and the juice of green leaves, which is rubbed onto the leaves gently with cottonwool. “Our interpretation of the script, which forms the vyakyanam (commentary) part of the sevai, will differ from that of Araiyars elsewhere. Ours is based on the Thambiran padai, written by our ancestors,” he adds. A conical hat named kullai, the traditional panchagachham and two hand-held cymbals make up the costume.
Araiyar Renganathan, Superintendent of accounts with the Tiruchi Corporation quotes a combination of reasons for the gradual withering away of the community. “Many Araiyars did not father boy children (girls are not allowed to perform the service), learning the nuances of the performance took around 18 years of unwavering dedication, and the service being honorary alone, was not enough to sustain their families for most,” he says. People started abandoning the tradition for want of financial stability and started entering regular careers, leading to a steady drop in the number of Araiyars in the community, according to the surviving Araiyars in Srirangam.
Araiyar Baradwajan and Araiyar Madhavan are from the next generation of this community. Hoping to be a civil aviation pilot and an engineer respectively, these two youngsters along with the few others in the other Araiyar family, embody the community's future. For Araiyar Madhavan it has been a natural progression in his life to enter the service.
“Right from the age of four, we are taken along to watch our elders perform and we spend all our free time learning the verses, the abinayams and the commentaries,” he says. An understanding that money is the major factor that drove most families into deserting the tradition, these youngsters are keen on finding careers that would give them the finances as well as the time to keep it alive.
Quoting incidents from their childhood, the family recalls how they were allowed to take exams separately when the need arose, the respect and adulation they received and the high levels of interest among their audience. “The larger community and their patronage continue to be a point of motivation for the Araiyars, though the number of people who understand the relevance of our performance has dropped,” says Araiyar Lakshminarayanan. Commenting on the administrative changes that have been happening at the various temples, he feels that the government could protect several such traditions through the people it appoints as authorities.
“If people, who understand the cultural heritage of such traditions, are placed in appropriate positions, that by itself will ensure the longevity of the respective communities,” he says.
విష్ణు భక్తి అనే భాగీరథిని ప్రవహింప చేసిన వారు పన్నిద్దరు ఆళ్వారులు. కృష్ణ దేవరాయలు వారు వీరిని తన ఆముక్తమాల్యదలో ఇట్లా ప్రస్తుతించారు:-
"అల పన్నిద్దరు సూరులందును సముద్యల్లీలగావున్న బె
గ్గలికం దానము బావ నా నిజ మన:కంజాత సంజాత పు
ష్కల మాధ్వీక ఝురిన్ మురారి పొగియంగా జొక్కి ధన్యాత్ములౌ
నిల పన్నిద్దరు సూరులం దలతు మోక్షేచ్ఛామతిం దివ్యులన్"
అంధకారం పోగొట్టి లోకానికి వెలుగిచ్చే వాదవటమ్ చేతనే సూర్యుణ్ణీ లోక బాన్ధ్వుడనీ, సూర్య నారాయణుడనీ అంటారు. కాని ఆ సూర్య భవానుని వేడిమి కూడా మితిమీరితే దుర్భరమే అవుతుంది కదా మరి! ఆ తాప తీవ్రత తగ్గించి మానవుల హ్రుదయాల్లోని అఙ్ఞానాంధకారం దూరం చేసి ఙ్ఞాన దీపం వెలిగించడానికే భూమి మీద ఈ ద్వాదశ దినసూర్యు లవతరించారు. కనుక, వీరు సూర్యులతో సమానులే కాదు - ఈ విషయంలో అతనిని మించినవారు కూడా!
ఈ ఆళ్వారులందరూ దేశకాలరీత్యా విభున్నులయినా, భగవదేకాత్ములవటం చిత్రాతిచిత్రం. పద్మాలు సూత్రబద్ధమై ఎలా ధారణయోగ్యమఊతాయో అలాగే ఈ దివ్యసూరుల మధుర భక్తిమమాలు కూదా భక్తిసూత్ర గ్రథితాలై సహృదయుల కంఠధారణ యోగ్యతకు నోచుకొన్నవి. ఇవి సామాన్య సూక్తులు కావు - మరి దివ్య ప్రేమ సురభిళ కల్పతరు ప్రసూనాలే!
ఈ భక్తి సరస్వతీ ప్రవాహం దక్శిణ భారతదేసంలో ద్రావిడ కవుల నాణినుంది సహజాతిసహజంగా మృథుమథురంగా సులభసుందరంగా వెలువడి:
ద్విపద. " అరవిందభవ సపర్యాప్త గోవిన్ద
చరణరవిందనిష్యంద మరంద
వారిధారాకార పరవారిపూర
పూరితగంభీరహూరినిర్ఘ్ఫ్శ
రంగదభంగసంభ్రమ భరోత్తుంగ
గంగా తరంగవైఖరులు దీపింప"
అని అన్నమాచారులు వాకొన్నట్లు- అయత్నంగా ఉత్తరదిశకు ప్రవహిస్తూ దుర్గమ పర్వతాలను సైతం ఆరోహిన్చి అ దిశ కవధి అయిన పరమపథంలో విరాజిల్లే పరతత్త్వం శ్రీమన్నారాయణునిలో ఐక్యం అవుతుంది.
ఆలకించండి ఈ శ్లోకం:-
"ఆకాశా త్పతితం తోయం యథా గచ్ఛతి సాగరం,
సర్వదేవ నమస్కార: కేశవం ప్రతిగచ్ఛతి."
ఆకసం నుంచి వర్షించిన జలం చివరకి సముద్రంలో కలిసినట్లే, ఏ దేవునికి నమస్కరించినా అది కేశవునకే చెందుతుంది.
ఆళ్వారుల నందరినీ సంగ్రహిన్చి పలికే శ్లోకమ్ ఇది:-
"భూతం సరస్య మహదహ్వాయ భట్టనాథ
శ్రీ భక్తిసార కులసేఖర యోగివాహాన్;
భక్తాంఘ్రీరేణు పరకాల యతీంద్ర మిశ్రాన్
శ్రీమత్పరాంకుశమునిం ప్రణతోస్మి నిత్యమ్"
1. పొయ్గయాళ్వార్ 2 పూదత్తాళ్వార్ 3 పేయాళ్వార్ 4పెరియాళ్వార్ 5 తిరుమళిశయాళ్వార్ 6 కులశేఖరాళ్వార్ 7 తిరుప్పాణాళ్వార్ 8 తొన్డరడిప్పొదియాళ్వార్ 9 తిరుమంగయాళ్వార్ 10 మధురకవియాళ్వార్ 11 ఆండాళ్ 12 నమ్మాళ్వార్.
శ్రీవైష్ణవ సాంప్రదాయానికి ప్రవర్తకులైన 'ఉడయవర్', 'ఎమ్బెరుమనార్' అనే నామాంతరాలుగల భగవద్రామానుజాచార్యుల వారిని కొంతమంది మధురకవికి మారుగా చేరుస్తారు ఈ పన్నిద్దరిలో.
భగవద్గుణనుభవం అనర్గళంగా వీరి వాక్కులనుంచి వెలువదింది. విష్ణుభక్తి అనే అగాధ నదిలో ముంచి ఉక్కిరిబిక్కిర్ చేసి మానవుల్ని కాపాడేవారయినందున వీరికి ఆళ్వార్ అనే నామమ్ సార్థకమయింది. కవితాసుందరి తనకు తానుగా వలచివచ్చి తమ వాక్కుల్ని వరించిన కారణంగా తమ పాశురకవితలతో మనల్ని రక్షించడానికే అవతరించారు వీరు.
వీరు పాడిన పాటలన్నీ మొత్తం నాలుగు వేలు. కనుకనే వీనికిఇ 'నాలాయిరం' అనే పేరు రూఢం అయింది. విశ్ణుభక్తిని ప్రతిపాదించే ఈ కావ్యసంతతికి 'దివ్య ప్రభంధం' అని కూడా పేరుంది. ఈ శాఖ్లో మొత్తమ్ ఇరవై నాలుగు ప్రభ్ంధాలున్నవి.
శ్రావ్య సంగీత మాధురిగల పద్యమే పాశురం. నాథముని ఈ ద్రవిడవేదానికి రాగతాళాలు కూడా నిబంధించి విరివిగా ప్రచారం కలిపించారు. ఈ తమిళ వేదంలో శ్రీ వైష్ణవ విశిష్ఠాద్వైత సిధాంతము మొత్తం నిగుణీకృతం చేయబడినది.
ఈ దివ్యప్రభంధం అంతటికీ మకుటాయమానం నమ్మాళ్వారుల తిరువాయిమొళి. భగవత్కటాక్షజన్య వాగ్ధోరణి అని దీని కర్థం. ఈ కవికే శఠకోపమహర్షి యని ఇంకో పేరు. వీరు శ్రీ మహా విష్ణువుకు పాద స్థానీయులు. ఈ మహాకవి మూర్థీభవించిన కరుణరసం. చెడు దారుల్లో కన్నుగావక పయనిస్తూ నరకకూపంలో పడిపోతూ ఉండే బద్దజీవుల్ని ఉద్ధరించడానికే వీ రవతరించారు.
వీరిలో మొట్టమొదట అవతరించిన పోయెగ పూదత్త ప్పెఏయాళ్వారులు అనే యోగిత్రయం ఒక పెనుతుఫానులో ఒక ఇంటి అరుగుమీద కలిసికొన్నారు. ఆ రాత్రిపూట - కన్ను పొడుచుకున్నా కానరాని ఆ కటిక చీకటిలో - ఈ ముగ్గురూ భగవద్గుణానుభవామృతపానమత్తచిత్తులై మైమరచి యున్నారు. వారి భక్తి ప్రకర్షకు ప్రరవశించిపోయి శ్రీ హరి ఉన్నట్లుండి అదృశ్యరూపంలో వచ్చి వారినడుమ నిలిచి చిన్దులు వేయసాగాడు. అపుడు ఫొయ్గయాళ్వారులు ఆ మహామూర్తిని గుర్తించటానికి ఒక దివ్యదీపం తెచారు. ఆ దీపకళిక ఇది:-
పా. " వైయం కకళియా వార్ కడలే నెయ్యాక
వెయ్యకతిరోన్ విళక్కాక - శెయ్య
శుడరాళియా నిడిక్కే శూట్టినేన్ శొన్మాలై
ఇడలాళి నీంగుక వే యెంగు "
భూమిని ప్రమిదగా చేసి, దానిలో సముద్రజలం అనే నెయ్యిపోసి, ఉష్ణకిరణాలతో వెలిగే సూర్యుణ్ణి వత్తిగా వేసిన దీపంతో స్వామి నర్చిస్తానన్నారీ కవి.
ఆ తరువాత పూదత్తాళ్వారులు తమ హృదయంలోనే ప్రజ్వలిస్తూ ఉన్న ఙ్ఞానదీపంతో ఆ శ్రీపతి కిట్లా నివాళి పట్టారు:-
పా. " అన్బే తకళియా ఆర్వమే నెయ్యాక
ఇన్బురుకుశిందై ఇడుతిరియా - నన్బురుకి
జానచ్చుడర్విళ క్కేత్తినేన్ నారణ్ర్కు
జానత్తమిళ్ పునిందనాన్ "
భక్తిని ప్రమిదగా చేసి ఆర్తిని నెయ్యిగా దానిలోపోసి, భగవత్సందర్శన జనితానందం అందులో వత్తిగావేసి, అఙ్ఞానాంధకారం దూరం అయ్యేటట్లుగా పరభక్తి అనే ఉజ్జ్వల దీపాన్ని నిండుమనస్సుతో అర్పించి ఆ శ్రీ హరిని అర్చిస్తున్నాను అని దీని అర్థం.
ఈ ఇద్దరు భక్తులూ వెలిగించిన ఙ్ఞానదీపం ఆధారంగా పేయాళ్వారులు ఆ భగవానుని దివ్యమంగళ విగ్రహ సౌందర్యం కన్నుల కరువు తీరా సందర్శించారు. ఆ శుభక్షణంలో అయత్నంగా వెలువడిన సుమథుర వాణియే ఇది:-
పా. " తిరుక్కండెన్ పొన్మేనికండేన్ తికళుమ్
అరక్కన్ అణినిరముంకండెన్
పొన్నాళికండేన్ పురిశంగం కైక్కండేన్
ఎన్నాళి వణ్ణన్ పొల్ ఇంగు "
అహో! శ్రీమహాలక్ష్మితోపాటు శ్రీహరి సువర్ణ శరీరసౌందర్యం ప్రత్యక్షమైంది నాకిప్పుడు. పాపాత్ముల్ని చేదిన్చే సుదర్శనాయుధం కూడా స్వామి చేతిలో ఉంది. అంతేకాదు - ప్రళయకాలాభీల వర్జవ్యగర్జ ననుకరించే పాంచజన్యాన్ని సైతం కాంచగల్గిన సుకృతిని పొందాను. ఇట్టి నాకింకేమి కావాలి!
పెరియాళ్వారుల ఈ పాసురమ్ ద్రావిడవేదానికి ఓంకారమే:-
పా. " పల్లాండు పల్లాండు పల్లాయితత్తాందు
పలకోడి నూరాయిరం,
మల్లాండ తిండోళ్ మణివణ్ణా
ఉన్శెవడి శెవ్వి తిరుక్కాప్పు. "
మహాబలవన్తులైన చాణురాది మల్లుల్ని నల్లుల వలే నలిపివేసిన స్వామీ! నీ శ్రీచరణాలకు అనేక వేల లక్షలకోట్ల సంవత్సరాలు మంగళం!
విష్ణుచిత్తుడనే మరో ఆళ్వారుల ఆతిథ్య వైశిష్ఠ్యాన్ని ఉగ్గదించే రాయల ఈ పద్యం ఆంధ్రసాహిత్యరత్నాకరంలో ఉదయించిన ఉజ్జ్వల నీలమణి:-
శా|| " ఆ నిష్ఠానిధి గేహసీమ నడు రే యాలించినన్ మ్రోయు నెం
తే నాగేంద్రశయాను పుణ్యకథలున్ దివ్య ప్రభంధాను సం
ధాన ధ్వానము 'నాస్తిశాక భౌతా' 'నాస్త్యుష్ణతా' 'నాస్త్యపూ
పో' 'నాస్త్యోదన సౌష్ఠవంచ కృపయా భోక్త వ్య'మన్ పల్కులున్.'
- ఆముక్తమాల్యద
పది పాసురాలు మాత్రంగల కావ్యం వ్రాసి తిరుప్పాణ్ళ్వారులు ఉత్తమకవిగా వాసికెక్కినారు. వారి పాశురం:-
పా|| "అలమామరత్తినిలై మేలొరు పాలకనాయ్
జాలమేళుముండాన్ అరంగత్తరవి నణై యాన్,
కోలమామణియారముం ముత్తుత్తామముం ముడువిల్ల తోరెళిల్
నీలమేనియయ్యో నిరైకొండ తెన్నెంజమే. "
మహా ప్రళయంలో జగత్తంతా తన చిరుబొజ్జలో ఉంచుకొని చిన్ని మఱ్ఱి ఆకుమీద పసిబిడ్డడై పఱుండియున్న శ్రీ మహావిష్ణువే శ్రీ రంగంలో ఆదిశేషునిమీద శయనించి ఉన్నాడు. ఆ స్వామి దాల్చిన రమ్యమైన రత్నహారమూ, ముత్యాలపేరూ, వాని నీలవర్ణ శరీరమూ నా హృదయగాంభీర్యాన్ని రూపుమాపినవి.
మిగిలిన ఆళ్వారులందరూ శరీరం, నమ్మాళ్వారులు శరీరి. వీరి పాశురం మచ్చుకు:-
పా|| " పొలిక పొలిక పొలిక పోయిత్తు పల్లుయిర్ చాపం
నలియుం నరకముం నైన్దు నమనుక్కింగు యాతొన్నుమిల్లై;
కలియు కెదుం కండు కొణ్మిన్ కడల్వణ్ణన్ పూతంగళ్ మణ్ మే
మలియప్పు కుందిసై పాడియాడి యుళితర క్కండోమ్. "
భాగవతోత్తములలోనే భగవంతుడున్నాడు. అతని అస్తిత్వం వేరు లేదు. శ్రీహరికి చరస్వరూపులైన అట్టి భక్తుల్ని కాంచగానే మన పాపాలన్నీ పటపంచలైపోతాయి. కలిదోషాలు హరించి పోతాయి. ఇక యముని కౄర కలాపాలు మూలపడిపోయినట్లే. ఎటుచూసినా హరిభక్త సామ్రాజ్యమే సమృద్ధిగా ప్రత్యక్షమవుతుంది.
తన భక్తికవితామృతధారతో యవత్ భారతాన్ని ఉర్రూతలూగించిన ఆమె భగవత్కామావిష్ట మహాకవయిత్రి ఆండాళ్ తల్లియొక పాశురంతో ఈ వ్యాసానికి మంగళహారతి ఆలాపిద్దాం. ఇది ఆమె వ్రాసిన అద్వితీయ రసత్కావ్యం తిరుప్పావై లోనిది.
పా|| " శిత్తం శిరుకాలే వందున్నై చ్చేవిత్తు-ఉన్
పొత్తామరై యడియే పొత్తుం పొరుళ్ కేళాయ్,
పెత్తంమేయ్త్తుణ్ణుం కులత్తిల్ పింన్దు నీ
కుత్తేవల్ ఎంగళై క్కొళ్ళామల్ పోకాతు
ఇతైప్పరై కొళ్వానన్ఱుకాణ్ - కోవిన్దా
ఎత్తైక్కుమేళేళు పిరైవిక్కుం ఉన్దన్నో
డుత్తమే యావోమ్ ఉనక్కే నామాట్చెయ్వోమ్
మత్తైనమ్ కామఙ్గళ్ మాత్తేలో రెమ్బవాయ్. "
తెలతెలవారుతూ ఉండగా నీ పాదపద్మాలు సేవించడానికి వచ్చాము. గోవులనుకాచే కులంలో పుట్టినా మాఖు నీ అంతరంగకైంకర్యం అనుగ్రహించక తప్పదు సుమా! ఏడేడు జన్మల్లో నీతోనే మేము కలిసి ఉంటాము. నీకు మాత్రమే సేవ చేస్తాము. ఈ ఒక్కదాన్ని తప్ప మిగిలిన మా కోరికలన్నీ మట్టుపెట్టు గోవిందా!
సర్వం శ్రీ కృష్ణార్పణమస్తు!
NAMMALWAR'S BIRTH PLACE
THIRUKKURUGUR (ALWAR THIRUNAGARI)
THIRUKKURUGUR - popularly known as ALWAR THIRUNAGARI comes under Navathirupathy in Thoothukkudi District of TamilNadu. This holy town is situated on the Tirunelveli-Tiruchendur route on the banks of perennial Tambaraparani river. This place is about 32km from Tirunelveli junction. Mystic saint Nammalwar's birth place is Alwarthirunagari,where he attained salvation. Kurugur ,Thirukkurugur,Thirunagari and then it becomes Alwarthirunagari after Nammalwar.
Alwarthirunagari is known as Pancha kshetram i.e comprising of five kshetrams namely Adi, Dantha, Varaha, Sesha and Sangha. Sthalavruksham is the tamarind tree(thiruppuli alwar) under which Swami Nammalwar did his meditation for sixteen long years. This tree has seven branches covering Nammalwar Sannidhi as an 'amsa' of Adisesha. This tree has medicinal properties. Brahma and Tambaraparani theerthams at Alwarthirunagari and the Vimana is known as Govinda Vimanam. God is prathyaksham to Brahma,Nammalwar,Madhurakavi,Danthan and Sanghamuni.
The Presiding deity at Alwarthirunagari is Athinatha (Moolavar) with His two consorts at sanctum sanctorum and Polindu Nindra Piran is the Utsavamurthi with His five consorts Sridevi,Bhudevi,Andal,Athinathavalli Tayar,Kurugurvalli Tayar.Moolavar Athinathar in Nindra Kolam facing east direction. Like Srirangam, almost all the months have festivals at Alwarthirunagari. The temple is central to the town ,surrounded by mada streets. Temple tank and Nandavanam are away from the temple in the western part of the town. Margazhi (Dec-Jan) and Vaikasi (May-Jun) uthsavams are very important festivals. Arayar Seva in Thiru Athyayana Uthsavam in Margazhi similar to Srirangam and Nava Thirupathi Garuda Seva in Vaikasi are unique and famous in Pandiya Nadu. Thirunangoor Eleven Garuda Seva in Chola Nadu in Thai (Jan-Feb) follows closely the Garuda Seva at Alwarthirunagari in custom,belief and rituals.
The Story of Alwarthirunagari is revolving around and in unison with the life history of Swami Nammalwar. All other eight Thirupathis do not have idols of Nammalwar except Alwarthirunagari. The Tirumeni of Alwar is 'Thanugandhameni'. The image emerged on its own and not sculpted. The time had come to Alwar to shed his mortal coils and reach Vaikunta, Madhurakavi Alwar, the disciple of Nammalwar, went through intolerable agony and sadness and was adamantly insisting like a child to take him also to Vaikuntam as he (Madhurakavi) could not bear the acharya's seperation. Perumal and Nammalwar impressed upon Madurakavi Alwar that he had to fulfill the unaccomplished works and after completion he (Madurakavi) would attain moksha. To comply to his request Nammalwar advised Madurakavi to fetch water from Thambraparani river and boil it as his (Nammalwar) image would emerge. Faithfully, he carried out his acharya's advice. An image,dissimilar to Nammalwar ,came out first but of Sri Ramanuja,the Jagadacharya. After that Alwar repeated again by boiling the river water as per the dictum of his acharya. Beautiful and adorable Srimurthy of Nammalwar came out.At Alwarthirunagari, we can find temples for Acharyas like PillaiLokachariyar, Nampillai, Emberumanar, Manavalamamunigal,Desikan and also for Azhwars. Nachiyar, ThiruVegadamudayan, Alagar, Krishnan, Ranganathan have seperate sannidhis for worship here. We have independent sannidhis for Gnanapiran and ParamapadaNathan, Sudarsanan, Narasimhan, Nathamunigal, Periya Thiruvadi inside the AthiNathar Koil. Nammalwar Sannidhi is in the north side of the main temple and Nammalwar facing south towards AthiNathar Koil. On our way out we can worship Chiriya Thiruvadi (Hanuman) Sannidhi. Moola Garudan at northeast corner of the temple compound wall must be worshipped. In Vaikasi monthas Vaikasi Utsavam is Swami Nammalwar's Tirunakshatra Utsavam since Vaikasi Visaka is swami's birth star.
Even today the Nammalwar is being worshipped at Alwarthirunagari in Padmasana Pose. The Nammalwar srimurthy looks like an exuberant youth in mid-thirties with princely features. Mudra combining index finger and thumb in right hand depicts a great siddantha. During rainy/winter season only warm water 'Thirumanjanam' is performed to Swami Nammalwar;perhaps this may be unique and strange phenomenon in Vaishnavite shrines. The 'mangalsasanam pasuram' by Swami Nammalwar reveals the characterstic quality of each divya desa perumal and in Alwarthirunagari the 'Paratvam' of Srimannarayana is enunciated remarkably well.
Living in Alwarthirunagari will bring salvattion to the devotees and single utterance of the name of this deity in the course of one's life also bring him everlasting peace and salvation.
Alwar Emberumanar Jeeyar Tiruvadigale Saranam
It was the day of Kaisika Ekadashi. The message behind the day reinforces the fact that caste is not a hindrance in attaining Him and true Bhakthi alone is enough. This story happened in the beautiful Divyadesam of Thirukurungudi.
Nambaduvaan was born in low – chandala – kulam, but was a great bhagavatha, devotee of Sri Kurungudi Nambi (Lord of Thiru Kurungudi). It was his usual that on every ekadasi, he used to observe “jagrutha vratham” – without sleeping full night, singing the glory of Lord and thinking about him. On one karthigai ekadasi, Nambaduvaan left to Kurungudi nambi temple to observe his fast and render some pasuram (divine song) using various paN’s on Sri Kurungudi Nambi.